Dalszy rozwój uzdrowiska przypadł na drugą dekadę XX w., powstały nowe wille i pensjonaty. W 1911 r. doprowadzona została linia kolejowa, co spowodowało napływ nowych kuracjuszy, w tym samym roku Krynica uzyskała prawa miejskie. W styczniu 1937 r. w Krynicy bawiła w podróży poślubnej przyszła królowa Holandii, księżniczka Juliana wraz z mężem księciem Bernardem. W rok przed wybuchem II wojny światowej Krynicę odwiedziło rocznie 38 000 osób. W okresie od stycznia 1944 r. do lutego 1945 r. Krynica była siedzibą ordynariusza apostolskiego Łemkowszczyzny Ołeksandera Małynowskiego. Pod niemiecką okupacją Krynica znajdowała się do 18 stycznia 1945 r. Wycofujący się Niemcy zabrali praktycznie wszystkie urządzenia, a wkraczające wojska Armii Czerwonej doszczętnie zdewastowały to, co pozostało.
Krynica ze zniszczeń wojennych odrodziła się pod koniec lat 50. XX w. W kolejnych latach, poza rozbudową samej bazy uzdrowiskowej, rozwijało się i samo miasto. Wybudowano m.in. dom handlowy „Perła, pawilon gastronomiczny „Hawana”, kino „Jaworzyna” o 500 miejscach. Powstały park ze sztucznym lodowiskiem oraz szkoła podstawowa. Przystąpiono do gazyfikacji uzdrowiska.