Sama czynność obnażania się mogła dać początek obrzędowemu zwyczajowi misteriów eleuzyjskich o charakterze apotropaicznymW. Fauth: Baubo w Der Kleine Pauly, dz. cyt., kol. 843, 21-32..
Niewątpliwe jest kojarzenie Baubo z elementem płciowym, prowadzące badaczy do domniemania, iż mogła być ona żeńskim składnikiem pary Baubo-Baubon (na podobieństwo Iambe-Iambos), przy czym Baubon miałby być uosobieniem narządu męskiego. Asocjację tę potwierdzałoby użycie tego pojęcia w takim właśnie znaczeniu przez Herondasa w jednym z jego mimijambów (VI, 19 – Przyjaciółki, Φιλιάζουσαι), gdzie pomiędzy kobietami mowa o „szkarłatnym baubonie” (κόκκινος βαυβών)Herondas: Mimy. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 1988, s. 62.. Jako zwykły symbol seksualny Baubo jest w tym przypadku uosobieniem sromu (vulva), stanowiąc jaskrawy wyraz pozytywnej oraz negatywnej siły macierzyńskiej, mającej swój odpowiednik w życiodajnym fallusie, obecnym w sakralizacji świata egejsko-anatolijskiego aż po deltę Nilu (np. w postaci egipskiego Besa-Akephalosa)W. Fauth: Baubo wDer Kleine Pauly, dz. cyt., kol. 845, 10-14..
Na uwagę zasługuje ewolucja tego bóstwa od kobiecego demona trwogi z orszaku Hekate do jego całkiem odmiennej postaci z tradycji późnoorfickiejW. Fauth: Baubo w Der Kleine Pauly, dz. cyt., kol.