Choroba Ménière’a (idiopatyczny wodniak błędnika; , ) – choroba (częstość wynosi około 1:2000 osób), której przyczyną jest nadmierne gromadzenie się i wzrost ciśnienia endolimfy w błędniku. Objawia się układowymi zawrotami głowy, szumem usznym i postępującą utratą słuchu.
Chorobę opisał w 1861 roku Prosper Ménière (1799–1862)Ménière, P. Maladies de l’oreille interne offrant des symptomes de la congestion cerebral apoplectiforme, Gaz Med de Paris, 1861; 16: 88.
Objawy Początek jest najczęściej nagły. W trakcie napadu pojawiają się objawy: zawroty głowy, oczopląs pochodzenia obwodowego, nudności, wymioty, szum w uchu uczucie pełności, rozpierania w uchu, objawy wegetatywne: zblednięcie skóry, zlewne poty, uszkodzenie słuchu. W wyniku napadów dochodzi do odbiorczego uszkodzenia słuchu. Przytomność jest zawsze zachowana i nie występuje ból głowy, napady występują z różną częstotliwością i mogą trwać od kilku minut do paru dni. Niekiedy może wystąpić tzw. status meniericus, w którym napady trwają nieprzerwanie lub z niewielkimi przerwami przez kilka godzin, a nawet dni.