We wnętrzu zarejestrowano warstwę kulturową o grubości pół metra.
Początkowo miejscowość była własnością szlachecką należącą do lokalnych rodów wielkopolskich: Skoroszewskich (pisanych także jako Skoraszewskich), którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko, a później do spokrewnionych z nimi Krzyżankowskich, a także Domaradzkich, Włostowskich, Wilkońskich, Biernatów, Węgierskich. W 1450 wieś leżała w powiecie kościańskim Korony Królestwa Polskiego. Od 1407 była siedzibą własnej parafii w dekanacie Śrem.
Pierwszy zachowany zapis o wsi pochodzi z dokumentu wystawionego w 1310 w kancelarii księcia głogowskiego i wielkopolskiego Henryka III Głogowczyka, który ustanowił Poniec siedzibą dystryktu, a Skoraszewice znalazły się w jego granicach.
W 1315 krewni Skarbimir z Skoraszewic oraz Klemens z Ponieca zostali odnotowani jako świadkowie w dokumencie Wojciecha, Mikołaja, Jaśka i Piotra synów wojewody kaliskiego Mikołaja z Gostynia. W latach 1397-1425 w kilku procesach sądowych wymieniany został Mścich „Mściszek” Skoraszewski ze Skoraszewa. W 1411 prowadził on spór z Agnieszką Dłońską o wwiązanie przemocą w majętności skoraszewickie. W 1417 pozwany został przez starostę generalnego Wielkopolski Jana ze Szczekocin, dowodząc przy pomocy świadków, że nie chował złodziei w swoim domu.