thumb|150px|Pieczęć Naczelnej Rady Ludowej na Górnym Śląsku z 30 IX 1921 roku Naczelna Rada Ludowa (NRL) – tymczasowy organ przedstawicielski Polaków w byłym zaborze pruskim.
Historia Powstała w 1916 w Poznaniu jako nielegalny Komitet Międzypartyjny, nazywany też Centralnym Komitetem Obywatelskim. Wśród partii największy wpływ na pracę komitetu miało Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne. NRL popierała ententę, ściśle współpracując z założonym 15 sierpnia 1917 w Lozannie i prowadzonym przez Romana Dmowskiego, Komitetem Narodowym Polskim w Paryżu, który uznawała za legalne władze Polski. W dniu podpisania rozejmu przez Niemcy, 11 listopada 1918 Komitet ujawnił się zmieniając nazwę na Radę Ludową, a dzień później wyłonił Tymczasowy Komisariat w skład którego weszli: ksiądz Stanisław Adamski, Wojciech Korfanty i Adam Poszwiński. 14 listopada ponownie zmieniono nazwę, na Naczelną Radę Ludową. Polski Sejm Dzielnicowy, który obradował w Poznaniu, 5 grudnia uznał NRL za legalną władzę państwową, zaś 6 grudnia NRL wyłonił Komisariat, czyli organ wykonawczy, w składzie: ksiądz Stanisław Adamski i Władysław Seyda z Wielkopolski Wojciech Korfanty i Józef Rymer ze Śląska Stefan Łaszewski z Pomorza Gdańskiego Adam Poszwiński z Kujaw