Amerykanin jest również finalistą 27 innych deblowych turniejów, w których ostatecznie został pokonany, w tym wielkoszlemowego Wimbledonu (1992), przegrywając decydujący o tytule mecz (w parze z Renebergiem) z Johnem McEnroe i Michaelem Stichem 7:5, 6:7, 6:3, 6:7, 17:19.
W 1993 roku Grabb wystąpił w pojedynku 1 rundy Pucharu Davisa przeciwko reprezentacji Australii. Rozegrał mecz deblowy (w parze z Renebergiem) przegrany z Toddem Woodbridge’em i Markiem Woodforde’em 6:7(5) 2:6 6:3 7:6(3) 4:6. Ostatecznie Australijczycy pokonali w tej fazie rozgrywek Amerykanów 4:1. Tegoż samego roku zdobył z drużyną rozgrywany w Düsseldorfie Drużynowy Puchar Świata.
Najwyżej w rankingu singlistów był w lutym 1990 roku na 24. miejscu, z kolei w zestawieniu deblistów w czerwcu 1989 roku został sklasyfikowany na pozycji lidera. Na szczycie listy deblowej utrzymywał się łącznie przez 13 tygodni.
Finały w turniejach ATP World Tour
Gra pojedyncza (2–1)
Gra podwójna (23–27)
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1964 Kategoria:Amerykańscy tenisiści Kategoria:Liderzy rankingu deblowego ATP Kategoria:Triumfatorzy French Open Kategoria:Triumfatorzy US Open Kategoria:Ludzie urodzeni w Tucson