86–96..
Od 7 grudnia 1942 pełnił dodatkowo funkcję Delegata Ministra Obrony Narodowej w Kraju, do obowiązków którego należały: „reprezentowanie wobec Delegata Rządu na Kraj spraw Sił Zbrojnych w Kraju, kierowanie sprawami mobilizacyjnymi i administracyjnymi wszystkich zasobów ludzkich i materiałowych, potrzebnych dla organizacji przeprowadzenia wysiłku zbrojnego w kraju, administrowanie budżetem sił zbrojnych w kraju i nadzorowanie jego wykonania, przygotowanie wniosków do prac ustawodawczych MON w zakresie sił zbrojnych w kraju”.
Rowecki obawiał się, że bezpośrednio po wyzwoleniu dojdzie do anarchizacji i radykalizacji społecznej mas oraz wystąpień ludności niepolskiej zamieszkującej tereny II RP (zwłaszcza Ukraińców). W związku z tym planował utworzenie w konspiracji sprawnej administracji dysponującej oddziałami policyjno-wojskowymi przeznaczonymi do tłumienia siłą różnego rodzaju rozruchów i wystąpień społecznych. Zakładano, że w specjalnie utworzonych obozach przetrzymywani będą między innymi wszyscy cywilni Niemcy, przywódcy organizacji komunistycznych i nacjonaliści ukraińscy. Istotnym problemem miało też być zapewnienie bezpieczeństwa pozostałej ludności żydowskiej do której, zdaniem Roweckiego, dominowało wrogie nastawienie w społeczeństwie polskimAndrzej Leon Sowa, Kto wydał wyrok na miasto.