mały|Abraham przedstawiony jako ojciec wszystkich wierzących, po śmierci przygarnia swoich synów, czyli tych którzy zachowali jego wiarę i według niej postępowali. Łono Abrahamowe – zwrot jest konceptem judaistycznym Drugiej Świątyni, który odnosi się do miejsca w Szeolu (greckie Hades), gdzie – jak niektórzy Żydzi wierzyli – prawi po śmierci czekali na Dzień Sądu.
Podczas okresu Pierwszej Świątyni w żydowskim koncepcie Szeol był miejscem gdzie umarli byli cisi i bez świadomości (patrz: Ps. 6:5 itd.). Pierwszą osobą, która wymienia Szeol, jest patriarcha Jakub; "W żałobie zejdę do syna mego do grobu. I opłakiwał go ojciec." (Księga Rodzaju 37:35). Z kolei w Starym Testamencie nie robi się żadnej różnicy pomiędzy przeznaczeniem prawych i nieprawych. Wszyscy udają się do tego samego miejsca (Ekl. 3:19). Wiara w życie pozagrobowe ograniczała się do zmartwychwstania. I tak Anna modli się słowami: "Bóg zadaje śmierć ale i przywraca do życia. Strąca do krainy umarłych, ale i wyprowadza." (1 Sm. 2:6).