Francesco Colasuonno (ur. 2 stycznia 1925 w Grumo Appula, zm. 31 maja 2003 tamże) – włoski duchowny rzymskokatolicki, doktor teologii i prawa kanonicznego, delegat apostolski w Mozambiku w latach 1974–1981, nuncjusz apostolski w Zimbabwe w latach 1981–1985, pronuncjusz apostolski w Jugosławii w latach 1985–1986, nuncjusz apostolski w Polsce w latach 1986–1989, nuncjusz apostolski w ZSRR w latach 1990–1994, nuncjusz apostolski we Włoszech w latach 1994–1998, nuncjusz apostolski w San Marino w latach 1995–1998, kardynał diakon od 1998.
Życiorys Studiował w seminariach w Bari i Molfetta, na uniwersytecie w Bari, na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie (obronił doktoraty z teologii i prawa kanonicznego) i na Papieskiej Akademii Duchownej w Rzymie. Przyjął święcenia kapłańskie 28 września 1947. Wykładał przez pewien czas w seminarium w Bari. W 1960 podjął pracę w służbie dyplomatycznej Stolicy Apostolskiej;