W języku rosyjskim cьsarь zamienił się w caŕ (царь), dopełniacz caria (царя), z niego rozwinęły się terminy carica (царица), carstwo (царство), carskij (царский), carstwowat''' (царствовать) = „panować, rządzić”, carstwowanije (царствование) = „panowanie” etc., ale źródłosłów zachował się w formie cesariewicz (цесаревич) = „następca tronu”Józef Birkenmajer, O tytułach cesarz i król (dokończenie), „Język Polski” 1938, nr 5 (listopad/grudzień), wymaga DjVu..
Początkowo słowiański termin używany na określenie cesarzy bizantyńskich, stąd też na określenie Konstantynopola powstały słowa Cariь gradъ, Carь gradъ, które dały później formę rosyjską Carьgrad, Cariegrad, ukraińską Carehrad/Carhorod i wersję spolszczoną Carogród.
W języku staropolskim odpowiednikiem „cara” (cesarza) był carz.
Carowie Bułgarii
W latach 917–1018 (pierwsze państwo bułgarskie) i 1186–1393 (drugie państwo bułgarskie) tytuł ten nosili średniowieczni władcy bułgarscy. Od 1908 do 1946 roku król Bułgarii nosił tytuł cara.
Ostatnim carem Bułgarii był Symeon II, późniejszy premier tego państwa w latach 2001–2005.
Serbii
Tytuł używany przez władców imperium serbskiego w latach 1346–1371.