Jan Piskorz (ur. 7 sierpnia 1901 w Lipniku, zm. 4 stycznia 1964 w Bielsku-Białej) − polski duchowny katolicki, wikariusz kapitulny diecezji katowickiej w czasie wygnania biskupów diecezji katowickiej.
Życiorys Pochodził z rodziny kolejarza Jana Piskorza. Wykształcenie średnie uzyskał w Gimnazjum w Białej w 1919. Następnie wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Kielcach, gdzie przyjął święcenia kapłańskie w 1923. Po święceniach kapłańskich studiował filologię klasyczną na Uniwersytecie Jagiellońskim. Równocześnie przechodził kurację w Rabce Zdroju, gdzie pełnił funkcję kapelana kaplicy zdrojowej od 1927 do 1928 i przyczynił się do wybudowania kościoła pw. św. Teresy. Potem pełnił funkcję katechety w Kielcach, a w 1931 przez krótki czas pracował jako duszpasterz polskich emigrantów we Francji. Następnie pracował jako katecheta w Olkuszu, a w 1935 został mianowany proboszczem w Kossowie. Po kilku miesiącach zrezygnował z urzędu proboszcza, ponieważ wyjechał na leczenie do Rabki, skąd wrócił w 1936 i podjął obowiązki katechety w Olkuszu. Po wybuchu II wojny światowej został katechetą w Jędrzejowie, jednak po kilku miesiącach poświęcił się nauczaniu na tajnych kompletach. W maju 1941 został administratorem parafii Bielany. Od 3 stycznia 1943 był wikariuszem w Skalbmierzu, Sieciechowie, Uniejowie i Naramie.