Alchemia pożądania () – debiut powieściowy Taruna Tejpala, indyjskiego dziennikarza, eseisty i krytyka literackiego.

Powieść została przetłumaczona na 12 języków. We Francji wyróżniono ją nagrodami Prix Millepages i Prix Femina.

O formie i problematyce książki Powieść została napisana w formie wspomnienia. Narratorem jest dziennikarz z ambicjami pisarskimi, który opisuje swoje, trwające piętnaście lat, pożycie małżeńskie. Dominujące motywy to wszechobecne pożądanie, spełnianie się w bliskości miłosnej i wahania związane z niemocą twórczą głównego bohatera. Punktem wyjścia powieści jest moment, gdy nastoletnie pożądanie nagle wygasa. Żona, Fizz, odchodzi z życia narratora, a on wreszcie ma o czym pisać – o utraconym związku.

Całość podzielona jest na kilka części odpowiadających celom życiowym hindusa: dharma (obowiązek), kama (miłość), arth (pieniądze, bogactwo), moksza (wyzwolenie). Tu poszczególne rozdziały zatytułowano: PREMA (miłość), KARMAN (działanie), ARTHA (pieniądze), KAMA (pożądanie), SATJA (prawda).

Pisanie, traktowane pierwotnie jako forma spełnienia swoich ambicji, z czasem staje się procesem porządkowania swoich relacji, ustalenia priorytetów i leczenia zranień. O tym traktuje ostatni rozdział pt. SATJA.