Kościół Świętej Trójcy w Błoniu – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ul. Jana Pawła II w Błoniu. Zbudowany pierwotnie w stylu romańskim w połowie XIII wieku, przebudowany w stylu gotyckim w XIV wieku, a później w XVI i XVII wieku.
Historia Błonie jako posiadłość książęca jest wzmiankowane w dokumentach już w XI wieku. Nieznana jest dokładna data powstania parafii. W 1257 roku biskup poznański Bogufał III pozwolił tu poświęcić dwa ołtarze, które poświęcił biskup płocki Andrzej. W 1261 roku wzmiankowani byli kanonicy z kościoła w Błoniu. W roku 1280 Konrad II, książę Mazowsza, zbudował kościół murowany pod wezwaniem Św. Trójcy, jako wotum za ocalenie z niewoli tatarskiej i osadził przy nim Kanoników Regularnych Laterańskich, których sprowadził z klasztoru w Czerwińsku. Był to już drugi z kolei kościół. Uległ on pożarowi w 1642 roku, a gdy został odbudowany, konsekrował go ks. Jan z Zalesia Baykowski bp sufragan poznański /+1650 r./. Po najeździe szwedzkim kościół wymagał gruntownego remontu. Prace te zakończono w 1661 roku, i 15 IX tegoż roku bp poznański Wojciech Tolibowski poświęcił w nim 4 nowe ołtarze.
Kolatorami kościoła byli opaci klasztoru w Czerwińsku, a choć na mocy konstytucji 1768 r.