objęło to nagrywanie po raz pierwszy relacji świadków historii (początek to przygotowany przez nią do podziemnej „Karty” nr 6 blok „Ocalone” o polskich łagierniczkach).

W latach „przełomu” zatrudniona w firmie komputerowej „Wola” (gdzie „przystań” znalazło wielu byłych opozycjonistów i represjonowanych stanu wojennego), od października 1991 już formalnie zatrudniona i odtąd stale w Ośrodku KARTA; członek Zarządu i Rady Fundacji legalnie już działającego od 1990 (po upadku komunizmu w Polsce) Ośrodka KARTA – niezależnej, pozarządowej organizacji zajmującej się dokumentowaniem historii XX Polski i Europy Wschodniej, między innymi nadal wydającej – wspomniany już, tytułowy – kwartalnik historyczny „Karta”.

W latach 1992–1997, jako przedstawicielka Ośrodka Karta, współpracowała z II Programem Telewizji Polskiej, współtworząc kilkadziesiąt przygotowywanych dokumentacyjnie i firmowanych przez KARTĘ programów, reportaży historycznych i filmów dokumentalnych, np. „Spotkanie po latach” (poświęcony polskim uciekinierom – cywilom i wojskowym – do Rumunii we wrześniu 1939), „Dąbrowszczacy” (o problemie dziedzictwa historycznego i ocenie działań polskich uczestników Brygad Międzynarodowych w Hiszpanii w 1936) czy „Żołnierze-górnicy";