Rozerwany szyk sił polskich podzielił się na dwie grupy. Pierwsza pod naporem Mongołów rozpierzchła się, druga w zachowanym szyku bojowym wycofała się w kierunku północnym, gdzie następnego dnia stoczyła krwawą bitwę pod Tarczkiem.
Podczas bitwy na polach wokół Chmielnika główny ciężar walki wzięło na siebie lewe skrzydło, złożone z rycerstwa krakowskiego. Rycerstwo sandomierskie ulokowane na prawym skrzydle, nie będące w centrum walk widząc nieuchronną klęskę wycofało się do Krakowa. Podczas bitwy polegli obaj kasztelani oraz wojewoda krakowski Włodzimierz.
Dalsza ekspansja mongolska Tatarzy zdobyli następnie Kraków (28 marca 1241) i, po połączeniu z oddziałem z Kujaw, ruszyli na Śląsk. Po zdobyciu Wrocławia i zakończonej klęską wojsk polskich bitwie pod Legnicą (9 kwietnia 1241), w której zginął Henryk II Pobożny (co na długo uniemożliwiło zjednoczenie ziem polskich), Tatarzy przechodząc przez Morawy połączyli się ze swoimi głównymi siłami na Węgrzech.
Bibliografia Stefan Krakowski, Polska w walce z najazdami tatarskimi w XIII wieku, Warszawa 1956, s. 135-137.
Kategoria:Bitwy I najazdu mongolskiego na Polskę Kategoria:Średniowieczne bitwy w historii Polski Kategoria:Bitwy imperium mongolskiego Kategoria:Polska w czasach rozbicia dzielnicowego Kategoria:Bitwy w 1241 Kategoria:Historia Chmielnika (województwo świętokrzyskie)