Brak było koordynacji marszu.
Próby utrzymania linii Sanu 9 września do sztabu Armii Małopolska stacjonującej w Siedliskach nadszedł ze Sztabu Głównego rozkaz nakazujący utrzymanie ogólnej linii Jarosław – Przemyśl aż do granicy węgierskiej. Od obrony tej rubieży zależało cyt: „powodzenie całości planowanych działań Naczelnego Wodza”. Wzmocniono też siły armii. W Dobromilu wyładowała się 38 Dywizja Piechoty. Z Frontu Północnego na południe kierowane były oddziały 35 Dywizji Piechoty oraz Grupa Grodzieńska płk. dypl. Bohdana Hulewicza (3 pułki piechoty i 3 dywizjony artylerii lekkiej).
10 września linia Sanu była zagrożona na obu najważniejszych kierunkach operacyjnych, przez Radymno i Sambor, z których każdy wyprowadzał na Lwów. Na odcinku między Jarosławiem a Przemyślem do linii Sanu zbliżał się cały XXII Korpus Armijny gen. Kleista. Do 4 DLek dołączyła 2 DPanc z częścią sił 3 DG.
Szczególnie krytyczna sytuacja wytworzyła się pod Radymnem. Od dywizjonu rozpoznawczego 10 BK nadeszły wiadomości, że w Radymnie znajdują się niemieckie oddziały pancerno-motorowe i zamierzają maszerować na Przemyśl. Płk Maczek meldował, że naprzeciw Radymna nie ma polskiej obsady, a Niemcy znajdują się już na prawym brzegu rzeki, na północ od szosy do Duńkowic.