Zdrobnieniom ulegają następujące części mowy: rzeczownik (najczęściej), przykłady: domek, bucik; przymiotnik, np. malutki, miluśki, bielusieńki; zaimek: wskazujący, np. samiutki, nieokreślony, np. każdziutki, wszyściutki, przysłowny, np. wszędziutko, w dawnej polszczyźnie także liczebny, np. niewieluczko; przysłówek – w podobnym stopniu co przymiotnik, np. malutko, bielusieńko; czasownik – bardzo rzadko, zazwyczaj są to formy używane w stosunku do dzieci, np. płakuniać, płakusiać. Istnieją też zdrobnienia syntaktyczne, np. półbutek.
Formanty deminutywne Formanty o podstawie -k- 1. Sufiksy (przyrostki): -ek (kotek, Janek, dyrektorek), -ka (rączka, Franka, kolumienka), -ko (uszko); w ten sposób powstały też niektóre nazwy własne, np. nazwiska Marcinek (od imienia Marcin), Pisarek (od nazwy zawodu pisarz), a także nazwy geograficzne Lwówek (od Lwów), Wólka (od Wola).
Może też wystąpić kumulacja dwóch takich samych sufiksów: -ek + -ek = -eczek (koteczek), -ka + -ka = -eczka (Aneczka), -ko + -ko = -eczko (kółeczko).
2. Sufiks -ik (-yk), np. pistolecik, szewczyk; w ten sposób powstały też niektóre nazwy własne, np. nazwiska Michalik (od imienia Michał), Kowalik (od nazwy zawodu kowal).