Aluzja literacka – w tekście literackim nawiązanie, odwołanie do innego tekstu, stylu, zjawiska literackiego za pomocą określonych sygnałów rozpoznawalnych dla odbiorcy.
Przykładem aluzji literackiej może być nawiązanie do Boskiej komedii Dantego w tytule Nie-Boskiej Z. Krasińskiego lub plama na czole Balladyny podobna do niedających się zmyć plam z krwi na dłoniach Lady Makbet.
Aluzja wiąże utwór z tradycją literacką, stanowi komentarz do utworu, pomaga w interpretacji, lecz wymaga znajomości kultury literackiej.
Typologia aluzji Aluzja bezpośrednia Nawiązuje do cudzego tekstu w sposób wyraźnie zaznaczony. Istnieje wiele rodzajów aluzji bezpośredniej, różniących się nasileniem związków między tekstami:
kontynuacja fabuły cudzego utworu (Wacław Słowackiego jako nawiązanie do Marii Malczewskiego) – to najsilniejszy rodzaj aluzji; trawestacja utworu (Marchołt Kasprowicza) – całego albo poszczególnych scen. Występują analogie albo kontrasty oraz stylizacje; inspiracja polemiczna (np. Odpowiedź na „Psalmy przyszłości”) lub liryczna (W Weronie Norwida); charakteryzowanie postaci poprzez jej lektury; przejęcie cudzej postaci literackiej (jej imienia, charakteru, stylu życia, jako symbolu); sparafrazowanie w tytule urywka z cudzego tekstu lub tytułu (np.