W zawodach Pucharu Świata zadebiutował w drugiej połowie lat 80'. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył 10 stycznia 1988 roku w Val d’Isère, zajmując dziewiąte miejsce w supergigancie. Pierwszy raz na podium zawodów tego cyklu stanął 18 lutego 1989 roku w Aspen, gdzie w tej samej konkurencji okazał się najlepszy. Wyprzedził wtedy Markusa Wasmeiera z RFN i Helmuta Mayera. Drugie i ostatnie w karierze pucharowe zwycięstwo odniósł 11 sierpnia 1989 roku w Thredbo, gdzie wygrał giganta. Tym razem pokonał bezpośrednio Norwega Ole Kristiana Furusetha i Austriaka Günthera Madera. Ponadto jeszcze czterokrotnie plasował się na podium, po dwa razy w gigancie i supergigancie. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1989/1990, kiedy w klasyfikacji generalnej zajął ósme miejsce, w klasyfikacji giganta był piąty, a w supergigancie zajął trzecie miejsce. Wyprzedzili go tylko Szwajcar Pirmin Zurbriggen oraz Günther Mader. Szwed był ponadto drugi w klasyfikacji supergiganta w sezonie 1988/1989, ulegając tylko Zurbriggenowi. W 1991 roku zakończył karierę.