Ogólne zasady ustalania konfiguracji Elektrony zajmują kolejne orbitale na kolejnych powłokach tak aby atom jako całość posiadał jak najniższą energię. W przypadku pierwiastków z grup głównych układu okresowego teoretyczne obliczenie energii elektronów na poszczególnych orbitalach jest stosunkowo proste. Dlatego można tu podać ogólne reguły zapełniania kolejnych orbitali, dzięki której znając liczbę atomową danego pierwiastka można łatwo samemu ustalić jego konfigurację.
Reguły te to: najpierw zapełnieniu ulegają orbitale s, potem p, potem d i na końcu f. orbitale z wyższych warstw są zapełniane dopiero po całkowitym zapełnieniu warstw niższych. maksymalna liczba elektronów na orbitalach (zgodnie ze wzorem n = 4l + 2, gdzie l to poboczna liczba kwantowa) to: orbital s (l = 0): 2 orbital p (l = 1): 6 orbital d (l = 2): 10 orbital f (l = 3): 14 orbital g (l = 4): 18 orbital h (l = 5): 22 itd. rodzaje orbitali na powłokach: powłoka K: s powłoka L: s, p powłoka M: s, p, d powłoka N: s, p, d, f powłoka O: s, p, d, f, g itd. Warunki pisania konfiguracji elektronowej: reguła Hunda – elektrony w stanie stacjonarnym rozmieszczane są w podpowłokach i powłokach, zaczynając od tych o najniższej energii.