Stolarska 15
Siedziba Po I wojnie światowej Po I wojnie światowej, po nawiązaniu stosunków dyplomatycznych w 1919, rozpoczęło swą pracę poselstwo, mając kilka kolejnych lokalizacji – w willi Wernickiego w Al. Ujazdowskich 31 (1919–1928), od 1924 w randze ambasadyOd 1926 według Edward Józef Pałyga: Warszawski korpus dyplomatyczny w okresie międzywojennym, [w:] Warszawa II Rzeczypospolitej 1918-1939, PWN Warszawa 1973., oraz w pałacu Lesserów w Al. Ujazdowskich 6a/ul. Pięknej 10 (lata 20. XX w.)Tadeusz S. Jaroszewski: Księga Pałaców Warszawy, Wydawnictwo Interpress Warszawa 1985, s. 75, , w domu Szelechowa w Al. Ujazdowskich 15 róg al. Róż 2 (1928–1936), w latach 1936–1939 w pałacu Branickich, tzw. Czerwonym Pałacu z 1887 (proj. Leandro Marconi) przy ul. Frascati 22 (zburzonym w czasie II wojny światowej).
W okresie wojny polsko-bolszewickiej, w sytuacji zagrożenia zajęcia Warszawy, personel poselstwa był ewakuowany okresowo (od początku sierpnia 1920) do Poznania.
Biuro Radcy Handlowego znajdowało się przy ul. Foksal 11 (1923Liste du corps diplomatique à Varsovie en Juillet 1923–1935). Instytut Francuski mieścił się w Pałacu Staszica przy ul. Nowy Świat 72 (1925–1939).