W 1914 został zmobilizowany do służby wojskowej. Jako członka medycznego korpusu oficerskiego przydzielono go do służby w twierdzy w Przemyślu. Po upadku twierdzy Walsleben dostał się do rosyjskiej niewoli i został zesłany do obozu jenieckiego w Taszkencie, gdzie pełnił funkcję ordynatora szpitala obozowego mr 160. Podczas epidemii tyfusu zaraził się od współwięźniów i zmarł 31 grudnia 1915. Cztery miesiące przed śmiercią (27 VIII 1915 r.) w zatrzymanym przez austro-węgierską cenzurę wojskową liście do ojca, pisał: „…ordynuję w szpitalu nr 160 zupełnie samodzielnie i cieszę się zupełną swobodą poruszania się…”w: Paweł Brudek, Jan Molenda, Jerzy Z. Pająk „Wielka Wojna w polskiej korespondencji zatrzymanej przez cenzurę austro-wegierską. Materiały polskich grup cenzury z lat 1914–1918.”; Metamorfozy społeczne 14, Tom II cz. II-IV, Instytut Historii PAN Warszawa 2018. W spadku pozostawił dwie parcele budowlane, które zgodnie z zapisem fundacyjnym przeznaczył na budowę przytułku dla ubogich, zastrzegając nadanie swojego imienia fundacji, przytułkowi i ulicy, przy której obiekt miał się znajdować. Jego wola została wykonana po odzyskaniu przez Polskę niepodległości.