Wojna brazylijsko-argentyńska – konflikt zbrojny między Brazylią a Zjednoczonymi Prowincjami Rio de La Plata toczący się w latach 1825–1828.
Tło Wykorzystując zamęt, jaki powstał w wyniku ruchów narodowowyzwoleńczych w Ameryce Południowej, Brazylia podjęła próby rozszerzenia swojego terytorium. W szczególności zainteresowana była uzyskaniem dostępu do estuarium La Platy. Pierwszą próbę podjęła w 1811, wysyłając wojska do Banda Oriental. Wskutek brytyjskiej presji politycznej zostały one jednak wycofane. Pięć lat później, w 1816, Brazylijczycy spróbowali ponownie – ich ekspedycja rozgromiła lokalne oddziały José Gervasio Artigasa (w bitwie nad Tacuarembó); w 1821 obszar Banda Oriental został oficjalnie włączony do Brazylii jako Província Cisplatina. Argentyna uważała, że zajęcie przez Brazylijczyków wschodniego brzegu La Platy zagraża bezpieczeństwu Buenos Aires. Wyczekiwała więc sposobności, by zagrozić brazylijskiemu panowaniu nad tymi terenami; Argentyńczycy dążyli też do przywrócenia pod swoje panowanie dawnych ziem wicekrólestwa La Platy (m.in. terytorium Paragwaju).