Na górce przeznaczono pomieszczenia na mieszkania dla nauczycieli.
Władza radziecka pozwoliła nauczycielce Marii Weronice Leśniak Chrzanowskiej prowadzić przez rok szkolny 1939/40 szkołę w języku polskim, i jednocześnie powołała drugą szkołę w języku białoruskim. W szkole białoruskiej uczyli Julia Chrzanowska i Julian Popławski.
Po zakończeniu roku szkolnego w czerwcu 1940 r. nauczycielka Maria Leśniak Chrzanowska decyzją władz radzieckich została przeniesiona do miejscowości Zimnochy, gdzie uczyła dzieci w języku polskim. Przebywała tam do czerwca 1941 r., do czasu napaści Niemiec na ZSRR.
W roku szkolnym 1939/40 w Sokolem były dwie szkoły, w których nauczano w języku polskim i białoruskim, a od września w roku szkolnym 1940/41 istniała tylko jedna szkoła z językiem białoruskim.
W końcu lipca 1944 r. władze wojsk radzieckich urządziły w Domu Ludowym frontowy szpital polowy. W odległości niespełna około 150 m od szpitala ulokowano cmentarz wojenny, na którym chowano zmarłych z ran żołnierzy. Szpital istniał do końca sierpnia 1944 r. Po II wojnie światowej na cmentarzu polowym została przeprowadzona ekshumacja zwłok. Ciała wykopano i pochowano w mogile zbiorowej, prawdopodobnie na Cmentarzu Komunalnym w Białymstoku.