Kara śmierci obowiązywała w Niemczech od średniowiecza aż do XX wieku.
W okresie średniowiecza wyroki w księstwach Rzeszy wykonywano na różne sposoby, od ścięcia, przez powieszenie aż do bardzo wówczas powszechnego łamania kołem. Potem najpowszechniejszą metodą stała się dekapitacja (ścięcie).
Po zjednoczeniu Niemiec w 1871 roku wprowadzono prawo, na mocy którego wszystkie wyroki śmierci mają być wykonywane przez ścięcie (mieczem, toporem lub na gilotynie). Tak było aż do czasów objęcia władzy przez Adolfa Hitlera (Prusy stosowały wyłącznie ścięcie toporem, zaś inne landy także gilotynę, która przywędrowała do Niemiec w początkach XIX wieku wraz z Napoleonem).
Trudno oszacować liczbę osób straconych, nawet w samych tylko Niemczech, w okresie dyktatury nazistowskiej. Ostatni wyrok przez ścięcie toporem wykonano w 1938 roku w Berlinie. W tym samym roku Hitler zadekretował, iż od tej pory wyroki mają być wykonywane przez powieszenie lub na gilotynie (w samych tylko latach 1944–1945 odbyło się 10 tysięcy dekapitacji).