Związek Wojskowy (bułg. Военният съюз) – bułgarska organizacja wojskowa w okresie międzywojennym i pierwszych latach okresu powojennego.
Pierwszą próbę utworzenia Związku Wojskowego podjęto już w 1913 r., ale natychmiast został on zdelegalizowany przez cara Ferdynanda I. Inicjatywa odrodziła się po zakończeniu I wojny światowej. W 1919 r. grupa oficerów powołała Związek Wojskowy w Szumienie. Wkrótce jego struktury organizacyjne objęły całą Bułgarię. Czołowymi działaczami byli gen. Welizar Łazarow, płk Iwan Wyłkow, ppłk rez. Kimon Georgiew, płk Damjan Wełczew, adiutanci cara Borysa III płk Christo Kałfow i płk Pyrwan Draganow. Celem organizacji było reprezentowanie interesów kadry oficerskiej, w tym oficerów rezerwy. Rząd próbował bezskutecznie doprowadzić do jej zlikwidowania. Związek Wojskowy wespół z Porozumieniem Narodowym przeprowadził 9 czerwca 1923 r. zamach stanu, w wyniku którego powstał nowy rząd Aleksandyra C. Cankowa. Ministrem wojny został gen. I. Wyłkow. Następnie doszło do politycznych represji, prowadzonych m.in. przez członków Związku Wojskowego, które doprowadziły do wybuchu krwawo stłumionego komunistycznego powstania wrześniowego 1923 i zamachu bombowego w cerkwi „Sweta Nedelja” 16 kwietnia 1925 r. W odpowiedzi władze wprowadziły stan wojenny i wzmogły represje. W II poł. lat 20.