Małpa bytuje na terenach położonych nie niżej niż 100 i nie wyżej niż 1700 metrów nad poziomem morza. Jej siedlisko stanowią lasy: zarówno wilgotne równikowe, nadbrzeżne, wilgotne, jak i suche liściaste, zagajniki uznawane często za święte, busz, ogrody, a także tereny uprawne. Spotyka się ją nawet na porośniętych krzakami terenach pustynnych. Zwierzę to prowadzi w wymienionych siedliskach częściowo nadrzewny, częściowo naziemny tryb życia. Widuje się je na skałach, dachach, na kopcach termitów. Jak inni przedstawiciele swego rodzaju, porusza się zwykle na czterech łapach, chętniej biega, niż chodzi. Nawet młode skaczą między gałęziami w koronach drzew. Jego aktywność przypada na dzień. Obserwowano grupy składające się od 15 do 150 osobników. Zwierzęta przejawiają zachowania społeczne: iskają się wzajemnie, a także ostrzegają się przed zagrożeniem. Widywano samice opiekujące się nie swoimi dziećmi. W grupie występuje samiec alfa i określona hierarchia, także pomiędzy samicami, które okazują poddanie, pozwalając wyżej stojącej osobniczce na dokonanie kopulacji. Pomiędzy samcami zaś dochodzi do walk.
Pożywienie Hulman malabarski żywi się głównie liśćmi.