Wśród nich ma znajdować się usuwanie skutków stresu, wyciszenie emocji, rozluźnienie mięśni, polepszenie koncentracji, pamięci i „kreatywnego stosowania wiedzy”, uśmierzanie bólu kręgosłupa, polepszanie jakości snu, redukcja bólu fizycznego i psychicznego, przyśpieszenie leczenia kontuzji, poprawa pracy układu odpornościowego.
Krytyka Istnieje ograniczona liczba dowodów na efektywność terapii metodą ograniczonej stymulacji środowiskowej. Nieliczne, randomizowane badania (z grupą kontrolną), mają charakter pilotażowy (np. niewielkie grupy, po kilka, maksymalnie kilkanaście osób, co zwiększa ryzyko, że wyniki nie są reprezentatywne lub że są dziełem przypadku). Stosowane są różne metody pomiaru, co utrudnia porównywanie efektywności w różnych badaniach. Nie wszystkie badania publikowane są w czasopismach naukowych, co uniemożliwia ocenę procedury eksperymentalnej przez niezależnych recenzentów. Dierendonck i Nijenhuis (2005), dokonując metaanalizy wyników badań nad terapią deprywacyjną, podzielili metody pomiaru efektywności terapii na trzy grupy: fizjologiczne (np. ciśnienie krwi, poziom kortyzolu czy adrenaliny), psychologiczne (dobre samopoczucie, pozytywna kontra negatywna emocjonalność) oraz wydajność percepcyjno-motoryczną (np. podczas gry w kosza, strzelania z łuku).