Przewlekła mózgowo-rdzeniowa niewydolność żylna () – stan, w którym następuje upośledzenie odpływu krwi z ośrodkowego układu nerwowego do żył zarówno wskutek zmniejszenia przepływu krwi, wywołanego zwężeniem naczyń, jak i nieregularnym odwróceniem kierunku przepływu (refluks). Syndrom ten opisał Paolo Zamboni w 2008, który stwierdził, że u osób z tą niewydolnością klinicznie zdefiniowane stwardnienie rozsiane (SM) jest 43 razy częstsze.
Taki związek wspiera znane od dawna występowanie, u chorych na SM, zmian w pobliżu żył, oraz to, że przewlekła niewydolność żylna wywołuje stan zapalny, a za przyczynę zmian w stwardnieniu rozsianym uznaje się atak układu odpornościowego na otoczkę mielinową komórek nerwowych.
Diagnostyka Niewydolność wykrywa się USG dopplerowskim. Aby ją zdiagnozować Zamboni zaproponował stwierdzenie dwóch spośród pięciu objawów: refluks dłuższy niż 0,88 s w żyłach szyjnych wewnętrznych i/lub kręgowych, refluks dłuższy niż 0,5 s w żyłach głębokich mózgu, zwężenie w żyłach szyjnych wewnętrznych, brak przepływu w żyłach szyjnych wewnętrznych i/lub kręgowych, zwiększenie się średnicy żył szyjnych wewnętrznych po zmianie pozycji ciała z leżącej na siedzącą.