Instytut Śląski w Katowicach (skrót: IŚ) – stowarzyszenie i instytut naukowy istniejące w latach 1934–1953, które zajmowały się badaniem i popularyzacją zagadnień związanych ze Śląskiem.
Historia Okres międzywojenny Inicjatorami utworzenia Instytutu Śląskiego byli wojewoda śląski Michał Grażyński oraz rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego i zarazem sekretarz Polskiej Akademii Umiejętności (PAU) prof. dr hab. Stanisław Kutrzeba. Stowarzyszenie naukowe Instytut Śląski powołano do życia 15 grudnia 1933 w Katowicach. Instytut zainaugurował działalność 28 lutego 1934, a faktycznie rozpoczął 1 maja 1934. Na czele stowarzyszenia stało trzyosobowe Kuratorium, które tworzyli wojewoda śląski Michał Grażyński, marszałek Sejmu Śląskiego Konstanty Wolny (od 1935 zastąpił go nowy marszałek Karol Grzesik) i rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego prof. Stanisław Kutrzeba. Na stanowisko dyrektora Kuratorium powołało z dniem 16 maja 1934 dra Romana Lutmana. Władzą stowarzyszenia było Walne Zebranie, wybierające Zarząd, którego przewodniczącym był wicepremier inż. Eugeniusz Kwiatkowski. Od początku istnienia Instytut realizował statutowe cele, organizując i upowszechniając wyniki badań nad przeszłością Śląska oraz jego współczesnością w aspektach szeroko pojętej historii, kultury oraz gospodarki.