Działalność naukowa i dydaktyczna w Polsce 1 grudnia 1921 roku otrzymał nominację na profesora zwyczajnego Akademii Górniczej w Krakowie. W latach 1922–1928 kierował Katedrą Górnictwa I i Przeróbki Mechanicznej Wydziału Górniczego AG. W roku akademickim 1926/27 był dziekanem Wydziału Górniczego. Dzięki wsparciu Rady Zjazdu Przemysłowców Górniczych w Dąbrowie Górniczej i Górnośląskiego Związku Pracowników Przemysłu Węglowego zorganizował pracownie wentylacji, analizy gazów i pyłu węglowego, lampiarstwa i ratownictwa oraz 22-metrową sztolnię na Krzemionkach przeznaczoną na ćwiczenia praktyczne z górnictwa. W 1928 prowadził cykl wykładów zimowych dla członków Stowarzyszenia Polskich Inżynierów Górniczych i Hutniczych na temat nowych technik wentylacji kopalń, maszyn górniczych i naukowej organizacji pracy. W ramach współpracy z przemysłem zajmował się m.in. szacowaniem zasobności złóż miedzi w Czechosłowacji i Turcji oraz oceną pokładów rudy ołowiu w kopalni „Wiktor Emanuel” w Siewierzu. Zmarł podczas podróży naukowej, w trakcie której zajmował się problemami kopalnictwa soli potasowych.
Był autorem 43 prac naukowych i 15 ekspertyz. Jego najważniejsza praca, "Przeróbka mechaniczna użytecznych ciał kopalnych", ukazała się pośmiertnie w latach 1930-37.
Jego żoną była Hanna Czeczottowa.