Otto II Surowy, niem. Otto II. der Strenge (ur. ok. 1266 r., zm. 9 kwietnia 1330 r.) – książę Lüneburga od 1277 r., z dynastii Welfów.
Życiorys Otto II był synem księcia Brunszwiku i Lüneburga Jana oraz Liudgardy, córki hrabiego Holsztynu Gerarda I. W chwili śmierci ojca był niepełnoletnie i rządy opiekuńcze w jego księstwie sprawowali najpierw stryj Albrecht I Wielki, książę Brunszwiku, a po jego śmierci kolejny stryj Konrad, biskup Verden.
Samodzielne rządy Otto objął w 1282 r. Podczas ich sprawowania skutecznie poszerzał terytorium swojego księstwa, głównie w rejonie rzek Leine i Wezera (zarówno metodami siłowymi, jak i w drodze zakupów i zamian), a także walczył o wpływy nad dolną Łabą z władcami Schwerinu oraz Askańczykami. Aby zdobyć finansowanie dla tego typu działań, posiłkował się kredytami od miast, sprzedażą przywilejów oraz zastawami. Przeprowadził reformę monetarną w księstwie, zakazując bicia monety przez miasta na terenie księstwa, z wyjątkiem miast Lüneburg i Hanower. Przeprowadził także lokacje miejskie (m.in. Harburg i Celle), dbał o pokój wewnętrzny księstwa i ograniczał samowolę rycerstwa.