Na lubarskiej naradzie dokonano również reorganizacji struktury armii (z powodu dużych strat), oraz przydzielono zadania bojowe. Dowódcą armii został gen. Mychajło Omelianowycz-Pawłenko, objął również dowództwo Grupy Zaporoskiej. Zastępcą dowódcy został ataman Jurko Tiutiunnyk, dowodzący Grupą Kijowską. Trzeci oddział stanowiła Grupa Wołyńska pod dowództwem płk Ołeksandra Zahrodśkiego, a czwarty oddział – 3 Żelazna Dywizja, wzmocniona Szkołą Junacką, pod ogólnym dowództwem płk Wałentyna Trutenki.
Kolejna narada odbyła się 6 grudnia w Czartorii, a po niej, w nocy z 7 na 8 grudnia, oddziały wyruszyły czterema niezależnymi kolumnami na wschód. Tempo marszu było bardzo szybkie, oddziały pokonywały dziennie 50-60 km. Ogólna liczebność armii URL wyruszającej w pochód wynosiła około 10 tysięcy żołnierzy (jednak zdolnych do podjęcia natychmiastowej walki było około 2 tysięcy). Tempo marszu było podyktowane zamiarem oderwania się od nieprzyjaciela i nagłego przekroczenia linii frontu, spowodowało również oddzielenie się od maruderów i chorych, których pozostawiono własnemu losowi. Oddziały UHA zachowały życzliwą neutralność i nie przeszkadzały w przekraczaniu linii frontu.