Polemon I Pytodoros, właśc. Marek Antoniusz Polemon I Eusebes Soter (, Polémōn Pythódōros, zm. 8 p.n.e.) – król Pontu od 36, Małej Armenii w latach 33–30 p.n.e. i Bosporu od 15 p.n.e. do swej śmierci.

Sprzymierzeniec Marka Antoniusza Polemon był synem i spadkobiercą anatolijskiego Greka Zenona i prawdopodobnie Tryfeny. Ojciec był wybitnym mówcą i arystokratą pochodzącym z Laodikei nad Lykosem (ob. Turcja). Zenon zachęcił miejscowe władze by oprzeć się rzymskiemu wodzowi Tytusowi Labienusowi i królowi Pakorusowi I z Partii, kiedy ich armie najechały Syrię i Anatolię. Zenon był przyjacielem i sprzymierzeńcem Marka Antoniusza, triumwira rzymskiego. Brał wiodącą rolę podczas partyjskiego najazdu w 40 r.

W r. 36 p.n.e. dla zasług Zenona w kampanii partyjskiej, Marek Antoniusz wyznaczył Polemona, jego syna, na króla Pontu. Tego roku Polemon pomagał Rzymianinowi w jego kampanii wojennej przeciwko Partii. Partowie pokonali ich obu. Polemon był schwytany i wzięty do niewoli przez partyjskiego króla. Po wpłaceniu okupu został wypuszczony. Do tego czasu, Polemon panował z Ikonium (ob. Konya) w Likaonii.