Sam Omelianowicz-Pawlenko był bardzo popularny wśród szeregowych żołnierzy za skromność i szacunek dla podwładnych. Oddziały te były bardzo pozytywnie oceniane przez m.in. Józefa Piłsudskiego i Mariana Kukiela.
Po zakończeniu wojny M. Omelianowicz-Pawlenko przebywał w Warszawie. Został na żądanie sowieckie zgłoszone przez Lwa Karachana wobec rządu RP zmuszony na przełomie 1921/1922 r. do opuszczenia Polski wbrew stanowisku Piłsudskiego w tej sprawieLista żądań sowieckich zgłoszonych na podstawie traktatu ryskiego obejmowała 14 nazwisk emigrantów antybolszewickich, w tym ostatecznie czterech Ukraińców: Symona Petlurę, generałów Jurka Tiutiunnyka, Wiktora Zelinskiego i Mychajło Omelianowicza-Pawlenki. Symon Petlura został ukryty przez Henryka Józewskiego, a następnie wyjechał z Polski w 1923 r., J. Tiutiunnyk pozostał w Polsce, do czasu zwabienia go przez OGPU na Ukrainę w 1923, dwaj pozostali generałowie URL musieli opuścić Polskę. Było to związane z objęciem władzy w Polsce przez obóz Narodowej Demokracji (Chjeno-Piast).. Po wyjeździe poprzez Wolne Miasto Gdańsk generał zamieszkał w Pradze, a potem w Paryżu.