Po sfingowanym pokazowym procesie w 1946 został zdymisjonowany, skazany na 5 lat więzienia i osadzony w obozie. Po zwolnieniu w 1952 był zastępcą naczelnego dowódcy Wojsk Lotniczych Sił Zbrojnych ZSRR (1953–1955). W 1953 został zrehabilitowany z przywróceniem stopnia wojskowego głównego marszałka lotnictwa.
Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 2. kadencji (1946–1950). Od 1956 komendant Wyższej Szkoły Lotnictwa Cywilnego. Jest autorem wspomnień W niebie Leningradu (1970), podręczników i prac na temat historii radzieckiego lotnictwa. W 1958 uzyskał tytuł profesora. Zmarł 3 grudnia 1976 w Moskwie i został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym, a na jego grobie wzniesiono pomnik.
Awanse generalskie i marszałkowskie generał major lotnictwa - Uchwała Rady Komisarzy Ludowych nr 945 z 4 czerwca 1940; generał porucznik lotnictwa - Uchwała Rady Komisarzy Ludowych nr 2164 z 29 października 1941; generał pułkownik lotnictwa - Uchwała Rady Komisarzy Ludowych nr 57 z 18 stycznia 1943; marszałek lotnictwa - Uchwała Rady Komisarzy Ludowych z 17 marca 1943; główny marszałek lotnictwa - Uchwała Rady Komisarzy Ludowych z 21 lutego 1944.