Albrecht Julius Theodor Bethe (ur. 25 kwietnia 1872 w Stettinie, zm. 19 października 1954 we Frankfurcie nad Menem) – niemiecki fizjolog. Jego synem był Hans Bethe (1906–2005).

Studiował medycynę na Uniwersytecie Albrechta i Ludwika we Fryburgu, Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie, Uniwersytecie Cesarza Wilhelma w Straßburgu oraz Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium. W 1895 w Monachium ukończył studia i został asystentem w Instytucie Fizjologicznym w Straßburgu. W 1898 uzyskał doktorat na podstawie rozprawy "O prymitywnych włókienkach w komórkach zwojowych człowieka i innych kręgowców". W 1899 habilitował się w dziedzinie fizjologii. W 1906 został mianowany profesorem nadzwyczajnym w Strasburgu. Od 1911 piastował stanowisko profesora zwyczajnego na Uniwersytecie Chrystiana Albrechta w Kilonii, potem na Uniwersytecie Johanna Wolfganga Goethego we Frankfurcie nad Menem. Jako lekarz i konsultant badał urazy mózgu i leczenie dużych wad nerwów podczas wojny;