Płytka została dodatkowo ogrzana o wartość Δt.
Ugięcia w dwóch charakterystycznych punktach: punkcie podparcia i na końcu elementu termobimetalowego, pochodzące wyłącznie od siły podparcia, są w tym przypadku odpowiednio równe:
gdzie: Lc – odległość między utwierdzeniem a punktem podparcia,
Ugięcie oblicza się na podstawie wzoru , natomiast ugięcie wylicza się z analogicznego wzoru na ugięcie sprężyny.
Ugięcia w tych samych punktach, spowodowane zmianą temperatury, wynoszą:
Wypadkowe ugięcia w obydwu punktach, odpowiednio fc(c, Δt) i fb(c, Δ t), są równe sumie ugięć wywołanych oddzielnie przez zginanie i ogrzanie. Otrzymuje się w ten sposób dwa równania ugięć całkowitych ( i , i ). Po wyrugowaniu z nich nieznanej wartości Pc, otrzymuje się zależność pomiędzy nimi:
Naprężenia w termobimetalu thumb|450px|Rys 3. Rozkład naprężeń w termobimetalu: a) ogrzewanym, b) zginanym (obciążonym siłą), c), d) – ogrzewanym i jednocześnie podpartym.