W 1934 wystąpił wraz z grupą współpracowników ze Stronnictwa Narodowego i przeszedł do Klubu Posłów Ruchu Narodowego, popierającego sanację. Stał się jednym z przywódców Związku Młodych Narodowców (od 1937 – Ruchu Narodowo-Państwowego). W swej publicystyce, broniąc polityki Józefa Piłsudskiego, opowiadał się za zrewidowaniem stosunku Stronnictwa Narodowego wobec państwa. Krytykując liberalizm, poparł konstytucję kwietniową i jej model ustrojowy silnego państwa. Głosował za uchwaleniem konstytucji kwietniowej. W wyborach 1938 r. wszedł do Sejmu z listy Obozu Zjednoczenia Narodowego i był autorem tekstów propagandowych tej organizacji.

We Lwowie pisał do „Słowa Polskiego”, następnie do „Kuriera Lwowskiego”, po czym do „Dziennika Polskiego”, którego był współzałożycielem. W latach 1934–1937 redaktor „Dziennika Lwowskiego”, 1937-39 – zastępca redaktora naczelnego rządowej „Gazety Polskiej”. Publikował też w czasopismach „Awangarda” (Poznań), „Myśl Narodowa” (Warszawa), „Akcja Narodowo-Państwowa” (Lwów). Wraz z Władysławem Kucharem był autorem przedwojennego podręcznika do nauki tenisa pt. Tennis. Przed 1937 został prezese Zrzerzenia Dziennikarzy Polskich Ziem Południowo-Wschodnich.