Repertuary tych obszarów przenikają się: muzyka popularna wykorzystuje gatunki, środki i utwory wywodzące się zarówno z muzyki artystycznej, jak i ludowej, a dzieła pierwotnie należące do innych obiegów mogą zdobywać masową popularność wskutek nowego sposobu opracowania, , rozpowszechniania lub wykorzystania. Również społeczne znaczenie poszczególnych stylów i gatunków zmienia się z czasem, dlatego granice między tym, co artystyczne, ludowe i popularne, pozostają ruchome.
Angielskie określenie popular music było szeroko używane w Wielkiej Brytanii najpóźniej w 1871. Na łamach czasopisma „The Musical Standard” stwierdzano wówczas, że jest ono już bardzo powszechne, zarazem jednak trudne do zdefiniowania. Nie miało wówczas ustalonego zakresu: określano nim utwory uznawane za proste lub efektowne, ale także przeznaczone dla szerokiego kręgu odbiorców tanie wydania dzieł Beethovena, Händla i Haydna.
Nazewnictwo tego obszaru nie jest jednolite. Zakresy polskich określeń „muzyka popularna”, „muzyka rozrywkowa” i „muzyka lekka” nakładają się na siebie, lecz w poszczególnych opracowaniach bywają wyznaczane odmiennie;