Budynek od strony północnej oraz zachodniej otoczony był zorganizowaną zielenią.
Po zamachu majowym budynek nazwano Pawilonem Marszałka Józefa Piłsudskiego, jednak nazwa nie przyjęła się wśród mieszkańców miasta. Dwa lata później ukończono remont, w ramach którego usunięto kopuły, przebudowano balkony, a dekorację elewacji zmieniono z secesyjnej na modernistyczną projektu arch. Bolesława Handesmana-Targowskiego. W 1931 r. ukończono prace, w ramach których dobudowano od strony ul. Boya-Żeleńskiego kasyno wojskowe. Był to pierwszy i jak dotąd ostatni generalny remont budynku, ujmujący charakteru obiektowi. Jako powód przebudowy dachu wskazywano także, że gnieździło się tam ptactwo i uznano to za najlepsze rozwiązanie do pozbycia się problemu.
Najbardziej reprezentacyjne były mieszkania frontowe, przeznaczone dla oficerów wyższej rangi. Były to mieszkania trzy i czteropokojowe o rozległej powierzchni i wysokości około czterech metrów. Posiadały one reprezentacyjne wejście frontowe oraz tylne wejście kuchenne dla służby. Mieszkania w oficynach oraz od strony zachodniej zajmowali żołnierze niższych rang oraz pracownicy administracji wojskowej. W budynku mieściła się także w tamtych latach kaplica, którą opiekował się kapelan ksiądz Żelaznowski.