Na listach wyborczych zarejestrowano 1074 kandydatów. Według oficjalnych danych w wyborach wzięło udział 97% uprawnionych do głosowania (wcześniej udział w wyborach był obowiązkowy). Mimo rosnącej popularności opozycji, szczególnie w miastach północnej części kraju nie była ona w stanie zagrozić dominacji komunistów, którzy uzyskali poparcie elektoratu wiejskiego, ale także środkowej i południowej części kraju. Istotną rolę odegrała także kwestia dominacji komunistów w mediach i krótki okres kampanii. Prasa niezależna, wydawana przez struktury Demokratycznej Partii Albanii (Rilindja Demokratike) poza Szkodrą i Tiraną miała niewielkie grono czytelników.
Albańska Partia Pracy zdobyła 149 mandatów w Zgromadzeniu (wraz ze sprzymierzonymi stowarzyszeniami - 169). W 13 okręgach wyborczych APP zdobyła wszystkie mandaty (Fier, Gramsh, Kolonja, Kukës, Librazhd, Mat, Mirdita, Permet, Pogradec, Puka, Skrapar, Tepelena, Tropoja). Demokratyczna Partia Albanii uzyskała 75 mandatów, wygrywając wybory w Durrësie, Szkodrze i Tiranie. Pięć mandatów przypadło organizacji Omonia, reprezentującej mniejszość grecką, jeden mandat zdobył deputowany niezależny. W gronie 250 deputowanych znalazło się 9 kobiet. Największą grupę zawodową wśród deputowanych stanowili przedstawiciele zawodów rolniczych (agronomowie i weterynarze) - 62 osoby.