Ten pierwszy dotyczy więzi pomiędzy członkami jednej grupy społecznej, ten drugi odnosi się do sieci pomiędzy osobami należącymi do różnych społeczności.
Jak pokazał to np. socjolog Alejandro Portes, zbyt silne więzi kapitału społecznego, w szczególności w jego formie wiążącej, mogą mieć szereg negatywnych skutków obejmujących m.in. wykluczanie osób nie należących do grupy, stosowanie przez grupę przymusu i ograniczenie swobody osób funkcjonujących w jej sieci kapitału społecznego. Są to formy tzw. negatywnego kapitału społecznego na bazie którego funkcjonują m.in. takie szkodliwe społecznie organizacje jak mafie. Z kolei np. wśród migrantów sieci oparte na poczuciu przynależności mogą sprzyjać integracji poprzez wzmacnianie poczucia własnej wartości i uczenie się od osób o podobnych doświadczeniach, a z czasem mogą również stanowić punkt wyjścia do tworzenia szerszych sieci kontaktów, jednak badania wskazują również na negatywny wpływ enklaw na integrację, na przykład poprzez prowadzenie do wyzysku, zazdrości i nieufności lub utrudnianie rozwoju umiejętności językowych.
Jak przyjmuje większość teoretyków kapitału społecznego w przeciwieństwie do kapitału finansowego, kapitał społeczny nie ulega zmniejszeniu w czasie użytkowania, lecz przeciwnie – pomnożeniu.