We wrześniu 1939 został zmobilizowany i przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Konnej na stanowisko komendanta. Po kampanii wrześniowej, przez Węgry, przedostał się do Francji. W grudniu 1939 wyznaczony na stanowisko dowódcy artylerii dywizyjnej 1 Dywizji Piechoty, która 3 maja 1940 roku została przemianowana na 1 Dywizję Grenadierów. Tego samego dnia został awansowany na generała brygady. Na stanowisku dowódcy artylerii dywizyjnej walczył w kampanii francuskiej. W lipcu 1940 zastąpił gen. bryg. Ottona Krzischa na stanowisku dowódcy artylerii w Dowództwie Obozów i Oddziałów Wojska Polskiego w Szkocji. W październiku 1940, po zorganizowaniu dowództwa I Korpusu objął w nim stanowisko dowódcy artylerii. W październiku 1945 przeniesiony został do rezerwy personalnej Naczelnego Wodza i pozostawał w niej do następnego roku.
Po demobilizacji pozostał w Szkocji. Wykorzystując własne oszczędności kupił dom na wynajem, pełniąc w nim rolę administratora i stróża, co pozwalało mu na uzyskanie środków utrzymania).
Zmarł 6 sierpnia 1952 w Balochmyle. 9 sierpnia 1952 został pochowany na cmentarzu St. Peters w Glasgow.