Po wybuchu wojny i włączeniu do Kraju Warty w Rzeszy Łodzi nazwanej wtedy Litzmannstadt, ze względu na grożące niebezpieczeństwo prześladowań ze strony Niemców opuściła 6 stycznia 1940 swoje rodzinne miasto wraz z mężem i dwójką dzieci (13 i 11 lat), i przez „zieloną granicę” przedostała się do Generalnego Gubernatorstwa. Okres okupacji niemieckiej spędziła więc razem z rodziną we wsi Michałów k. Puszczy Mariańskiej (pow. Skierniewicki), gdzie aż do zakończenia okupacji niemieckiej, w bardzo trudnych warunkach uczyła w 4-klasowej szkole powszechnej bezinteresownie, nie mając etatu i pensji. Pracowała także (od 1 grudnia 1941 do 20 stycznia 1945) jako nauczycielka w Szkole Rolniczej w Puszczy Mariańskiej. Po oswobodzeniu Łodzi od okupanta hitlerowskiego wróciła z rodziną do rodzinnego miasta i znów pracowała jako nauczycielka w Szkole Podstawowej nr 19 w Łodzi od 20 marca 1945 aż do przejścia na emeryturę, po 35 latach, 31 sierpnia 1956. Do śmierci 31 maja 1993, poświęcała swój czas i trud wychowaniu trojga wnuków. Została pochowana na Starym Cmentarzu przy ul. Ogrodowej w Łodzi (w części rzymskokatolickiej św.