Kapłaństwo 6 czerwca 1903 r. w turyńskiej katedrze otrzymał święcenia kapłańskie z rąk kardynała Augustyna Richelmy. Po powrocie do Polski w 1905 r. został dyrektorem zakładu w Oświęcimiu, o który w tym czasie znajdował się pod zaborem austriackim. W 1911 r. kierował Zakładem im. Lubomirskich w Krakowie przy ul. Rakowickiej. Tam w 1914 r. opiekował się rannymi żołnierzami, by rok później objąć w Oświęcimiu na Zasolu opiekę nad wojennymi uchodźcami z terenów Galicji Wschodniej. Uchodził za dobrego organizatora, otworzył w Kielcach i we Lwowie nowe salezjańskie placówki opiekuńczo-wychowawcze oraz ukończył budowę kościoła Św. Józefa w Przemyślu. W 1938 r. po poważnej chorobie został proboszczem krakowskiej parafii św. Stanisława Kostki i dyrektorem tamtejszej wspólnoty.
Pobyt w KL Auschwitz i męczeńska śmierć Wieczorem 23 maja 1941 r. w Krakowie został aresztowany wraz z innymi salezjanami przez Gestapo. Po brutalnym przesłuchaniu w więzieniu na Montelupich został wysłany do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz. 26 maja 1941 r. zaraz po przybyciu został skierowany – wraz z 11 pozostałymi krakowskimi salezjanami – do kompanii karnej (niem. Strafkompanie) na bloku śmierci w Oświęcimiu.