Cechy Pojęcie „język wysokiego poziomu” oznacza odwoływanie się do wyższego poziomu abstrakcji niż poziom kodu maszynowego, a nawet poziom języków niskopoziomowych. Zamiast zajmować się rejestrami, adresami pamięci oraz stosami, języki wysokiego poziomu dotyczą zmiennych, tablic, obiektów, zaawansowanych arytmetycznych oraz logicznych wyrażeń, podprogramów i funkcji, pętli, kroków oraz innych abstrakcyjnych konceptów komputerowych, z naciskiem na użyteczność ponad optymalną wydajność programu. Inne ich cechy to procedury do obsługi ciągów znaków, obiektowe cechy programowania, obecne mogą być również procesy wejścia/wyjścia. W przeciwieństwie do języków niskiego poziomu, języki wysokiego poziomu mają co najwyżej kilka elementów, które bezpośrednio tłumaczy się na kod języka maszynowego. Ważnym faktem jest również, że pozwalają one na odseparowanie kodu źródłowego programów od architektury konkretnej maszyny. W przeciwieństwie do języków niskiego poziomu, takich jak asembler lub język maszynowy, języki wysokiego poziomu mogą „wzmacniać” instrukcje programistów i wywoływać wiele zmian w danych (realizowanych w tle) bez ich wiedzy.