Przez całej swoje życie zawodowe związany był z Uniwersytetem Warszawskim – przede wszystkim z Wydziałem Prawa i Administracji, a od 1998 r. również z Wydziałem „Artes Liberales”. Został także nauczycielem akademickim na Wydziale Prawa Uniwersytetu SWPS w Warszawie. Ponadto był kierownikiem Katedry Prawa Rzymskiego w Europejskiej Wyższej Szkole Prawa i Administracji, a w latach 2002–2007 pełnił funkcję rektora tej uczelni.

Był cenionym na świecie znawcą prawa rzymskiego i współtwórcą polskiej romanistyki prawniczej. Opublikował ponad 150 artykułów w kraju oraz za granicą, w tym cenioną pracę: „Obligationes ex variis causarum figuris" (1968). Specjalizował się w prawie rzymskim klasycznym, kulturze antycznej i europejskiej. Prowadził studia nad znaczeniem prawa rzymskiego w rozwoju kultury europejskiej, badał regulacje stosunków zobowiązaniowych zawarte w tym prawie oraz nastawienie reżimów autorytarnych do ducha i litery rzymskiego prawa. Wykładał na wielu uniwersytetach zagranicznych, głównie we Włoszech i Francji (np. w prestiżowej École Pratique des Hautes Études czy na uniwersytecie Panthéon-Sorbonne w Paryżu). Był członkiem Rady Naukowej Centro Romanistico Internazionale uniwersytetów w Neapolu, Katanii, Messynie i Catanzaro.