Czołowym propagatorem idei ruchu pansłowiańskiego w medycynie na gruncie polskim był znany okulista Bolesław Wicherkiewicz (1847–1915), który był uczniem Jana Evangelisty Purkyněgo — „ojca” idei panslawizmu w medycynie.

Panslawiści dystansowali się od narodów wywodzących się od zachodnich Słowian, ze względu na fakt, iż były one wyznania rzymskokatolickiegoBarbara Jelavich, Russia's Balkan Entanglements, 1806-1914, str. 157, Cambridge University Press, 2004 . Niektórzy wręcz klasyfikowali ich jako wrogów „Słowiańszczyzny” na równi z Niemcami.

Z drugiej strony polski etnograf Franciszek Henryk Duchiński w swojej teorii uznał Rosjan za niesłowiańskich potomków Mongołów. Kręgi związane z ruchem panslawistycznym zwracały się w kierunku Rosji i przeciwko Austrii i Turcji, gdzie takie mniejszości jak Serbowie, Czesi, Słowacy czy Polacy posiadały niską pozycję w systemie politycznym. Ideologia ta jednak nigdy nie uzyskała silnego poparcia wśród Polaków, gdyż zwracała się ona ku Rosji, a dodatkowo Polacy darzyli Turcję sympatią, ponieważ nigdy nie uznała rozbiorów Polski.