W latach 1917–1934 Charków był stolicą Ukraińskiej SRR, co zaowocowało dalszym rozwojem miasta.
W czasach pierwszych pięciolatek, w okresie uprzemysłowienia, w mieście i regionie powstało kilka największych przedsiębiorstw przemysłowych o znaczeniu ogólnozwiązkowym. W rezultacie do maja 1941 r. Charków był największym miastem na Ukrainie z populacją wynoszącą 901 tys. osób (w tym samym czasie mieszkało w Kijowie 846 tys. ludzi), a trzecim w całym ZSRR, po Moskwie i Leningradzie, z rozwiniętą infrastrukturą przemysłową, wojskowo-przemysłową i transportową. Będąc największym węzłem komunikacyjnym w Europie Wschodniej, miasto dysponowało dużą koncentracją ludności i potężnymi zasobami mobilizacyjnymi.
Charków jesienią 1941 r. Miasto było siedzibą sztabu Charkowskiego Okręgu Wojskowego. Jesienią 1941 r. okręg ten obejmował obwody: charkowski, stalinski, woroszyłowgradzki i sumski, w których przed wojną mieszkało około 30% ludności Ukraińskiej SRR. Od czerwca do listopada 1941 r. zmobilizowano tam do Armii Czerwonej ponad 900 000 ludzi, w tym około 300 000 we wrześniu i listopadzie.